natilius
05-15-2005, 06:32
Odamdayım…
Sensiz ve sessiz…
İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor…
Seni düşünmek, seni hissetmek, seni yaşamak ve hayalinle mutlu olmak istiyorum…
Uzanıyorum koltuktan bozma yatağıma… Yayları batıyor belki de sırtıma ama ben yine de değiştirmek, yenisini almak, bir farklılık yaratmak istemiyorum nedense. Aslında hiçbir şey istemediğimi hissedebiliyorum. Ya da ne istediğimi bilmediğimi.
Bildiğim, tüm benliğimle hissedebildiğim senin yanında olma isteği ve arzusu. Ben bunu bile beceremedim ya, sonra yine aklıma seni rahatsız ediyor olabilir miyim ihtimali geliyor. Gerçekten de o kadar iyi ve o kadar büyük bir kalbe sahipsin ki ne kadar bencil davranırsam davranayım ben, seni sıktığımı bile söyleyemeyecek kadar nazik bir insansın.
Evet bencilim, bencil olarak hissediyorum. Yanımda olmanı istiyorum, ellerimi bırakmamacasına tutmanı istiyorum, benim ol istiyorum, seni kimse ile paylaşmayayım istiyorum, ilgini, sevgini, sana ait her şeyi istiyorum…
Bencilce…
Peki ben sana ne verebiliyorum ki ? Nasıl oluyor da bu kadar çok şey bekleyip isteyebiliyorum senden.
Ne hakla ?
Sen acı çekerken uzaklarda acılarına ortak olamadım, seninle beraber ağlayamadım, ne aklını çelebildim ne de hayata yeniden sarılman için bir sebep olabildim.
Belki de olmaya çalıştım ama ya beceremedim ya da sen buna izin vermedin. Belki de izin verecek kadar yakın değildim sana, belki de kendini yakın hissedemedin bana.
Yine bencilce sıyrılıyorum düşüncelerimden, seni hayal etmek ve sıkıca sarılmak istiyorum sadece. Tir tir titreyen ruhumu ısıtmak istiyorum sıcaklığınla. Ayağa kalkmak, neşelenmek, yorulduğumda sana yaslanmak, destek almak istiyorum.
Çilek yiyişlerimiz geliyor aklıma, bir de kiraz. Neşeleniyorum, yüzümde bir tebesüm, uzanıyorum dudaklarına, dudaklarımın arasında bir çilekle… Ve sen yaramaz bir kız edası ile hafifçe ısırıp dudaklarımı, alıyorsun çileği…
Hhhhıııımmmmmmm Tanrım bu ne büyük mutluluk benim için…
Odamdayım…
Sessiz….
Ve seninle dolu…
Sensiz ve sessiz…
İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor…
Seni düşünmek, seni hissetmek, seni yaşamak ve hayalinle mutlu olmak istiyorum…
Uzanıyorum koltuktan bozma yatağıma… Yayları batıyor belki de sırtıma ama ben yine de değiştirmek, yenisini almak, bir farklılık yaratmak istemiyorum nedense. Aslında hiçbir şey istemediğimi hissedebiliyorum. Ya da ne istediğimi bilmediğimi.
Bildiğim, tüm benliğimle hissedebildiğim senin yanında olma isteği ve arzusu. Ben bunu bile beceremedim ya, sonra yine aklıma seni rahatsız ediyor olabilir miyim ihtimali geliyor. Gerçekten de o kadar iyi ve o kadar büyük bir kalbe sahipsin ki ne kadar bencil davranırsam davranayım ben, seni sıktığımı bile söyleyemeyecek kadar nazik bir insansın.
Evet bencilim, bencil olarak hissediyorum. Yanımda olmanı istiyorum, ellerimi bırakmamacasına tutmanı istiyorum, benim ol istiyorum, seni kimse ile paylaşmayayım istiyorum, ilgini, sevgini, sana ait her şeyi istiyorum…
Bencilce…
Peki ben sana ne verebiliyorum ki ? Nasıl oluyor da bu kadar çok şey bekleyip isteyebiliyorum senden.
Ne hakla ?
Sen acı çekerken uzaklarda acılarına ortak olamadım, seninle beraber ağlayamadım, ne aklını çelebildim ne de hayata yeniden sarılman için bir sebep olabildim.
Belki de olmaya çalıştım ama ya beceremedim ya da sen buna izin vermedin. Belki de izin verecek kadar yakın değildim sana, belki de kendini yakın hissedemedin bana.
Yine bencilce sıyrılıyorum düşüncelerimden, seni hayal etmek ve sıkıca sarılmak istiyorum sadece. Tir tir titreyen ruhumu ısıtmak istiyorum sıcaklığınla. Ayağa kalkmak, neşelenmek, yorulduğumda sana yaslanmak, destek almak istiyorum.
Çilek yiyişlerimiz geliyor aklıma, bir de kiraz. Neşeleniyorum, yüzümde bir tebesüm, uzanıyorum dudaklarına, dudaklarımın arasında bir çilekle… Ve sen yaramaz bir kız edası ile hafifçe ısırıp dudaklarımı, alıyorsun çileği…
Hhhhıııımmmmmmm Tanrım bu ne büyük mutluluk benim için…
Odamdayım…
Sessiz….
Ve seninle dolu…