Yoda
06-08-2005, 14:46
Günlerden Cuma.Tabutunun başına durmuş,seni en son ne zaman sevdiğimi söylediğimi düşünüyorum.Hatırlayamıyorum.Oysa defalarca söylemiş olmalıyım.Öyle değil mi cevap ver,demek istiyorum,veremiyorsun.Bense bir seferi bile hatırlamıyorum.Tek hatırladığım kötü şeyler.Hani doğum gününde herkes gittiğinde bana sarılıp söylediklerin;
“Biliyormusun,demiştin,bu koca okyanusta kaybolmuş küçük bir balığım aslında.Bu görünüş,bu elbiseler hepsi beni saklamak için,benden bile.”Anlamamıştım her zamanki gibi,anlamsızca suratına bakınca gülümsemiş devam etmiştin;
“Korkaklığımı anlatamadım kimseye.Sen bile beni cesaretin için sevdin.Oysa düpedüz korkağın biriyim işte.Evet,sonunda söyledim işte korkağım diye.Sana bile sevdiğimi söyleyemecek kadar korkak.”
Sarılıp sana yatarken bunları söylemek cesaret işidir demek istedim,yapamadım.Oysa sen nasılda sarılmıştın bana seni seviyorum dercesine.
Dedim ya aklımda hep yapamadıklarım.Gökyüzündeki yıldızları gösterip ne kadar da ufakalar oysa kocaman gezegen onlar.Büyüklükleri,ışıkları zamanın karşısında eriyip gidiyor tıpkı aşkımız gibi demiştin.Sonrada beni orda bırakıp gitmiştin.Dur diyemedim sana.
Biliyormusun sensiz nasıl geçti geceler.Uykusuz,uzun.Taaki o geceye kadar.Hep oturduğumuz yerdeyim,denizin kenarında,başım kollarımın arasında.Birden içimden bir ses kafanı kaldır,dedi.Hayır biranda kafamı kaldırdım,refleks gibiydi.Bir yıldız kaydı birden.İnanılmaz güzelikte.Sevgi diledi içim birden.Sonra senin adını.Gerçekleri söylemeliyim,dedim çünkü aklıma aşkımızın imkansızlığı geldi.Eve döndüm.Bilmem neden elim titriyor,tüylerim diken diken.Telefon çaldı.Açtım.Annendi.Bir trafik kazasında ölmüştün.Şimdiyse burdayım,sana söylemediklerim için.Beni susturamazsın artık.
Haklıydın beni terk etmekte çünkü asıl korkak bendim,gerçek dünyadan kaçanda.Onların baskısından bir türlü seni seviyorum diyemedim.Uzatamadım ellerimi kalbine.Kendim olmaya korktum.Gerçek korkak bendim,bunu niye bana söylemedin.Ve şimdi ,evet şimdi söylüyorum SENİ SEVİYORUM,ne olur duy beni,ne olur....
“Biliyormusun,demiştin,bu koca okyanusta kaybolmuş küçük bir balığım aslında.Bu görünüş,bu elbiseler hepsi beni saklamak için,benden bile.”Anlamamıştım her zamanki gibi,anlamsızca suratına bakınca gülümsemiş devam etmiştin;
“Korkaklığımı anlatamadım kimseye.Sen bile beni cesaretin için sevdin.Oysa düpedüz korkağın biriyim işte.Evet,sonunda söyledim işte korkağım diye.Sana bile sevdiğimi söyleyemecek kadar korkak.”
Sarılıp sana yatarken bunları söylemek cesaret işidir demek istedim,yapamadım.Oysa sen nasılda sarılmıştın bana seni seviyorum dercesine.
Dedim ya aklımda hep yapamadıklarım.Gökyüzündeki yıldızları gösterip ne kadar da ufakalar oysa kocaman gezegen onlar.Büyüklükleri,ışıkları zamanın karşısında eriyip gidiyor tıpkı aşkımız gibi demiştin.Sonrada beni orda bırakıp gitmiştin.Dur diyemedim sana.
Biliyormusun sensiz nasıl geçti geceler.Uykusuz,uzun.Taaki o geceye kadar.Hep oturduğumuz yerdeyim,denizin kenarında,başım kollarımın arasında.Birden içimden bir ses kafanı kaldır,dedi.Hayır biranda kafamı kaldırdım,refleks gibiydi.Bir yıldız kaydı birden.İnanılmaz güzelikte.Sevgi diledi içim birden.Sonra senin adını.Gerçekleri söylemeliyim,dedim çünkü aklıma aşkımızın imkansızlığı geldi.Eve döndüm.Bilmem neden elim titriyor,tüylerim diken diken.Telefon çaldı.Açtım.Annendi.Bir trafik kazasında ölmüştün.Şimdiyse burdayım,sana söylemediklerim için.Beni susturamazsın artık.
Haklıydın beni terk etmekte çünkü asıl korkak bendim,gerçek dünyadan kaçanda.Onların baskısından bir türlü seni seviyorum diyemedim.Uzatamadım ellerimi kalbine.Kendim olmaya korktum.Gerçek korkak bendim,bunu niye bana söylemedin.Ve şimdi ,evet şimdi söylüyorum SENİ SEVİYORUM,ne olur duy beni,ne olur....