Yoda
08-09-2005, 13:53
Gözlerimi açtım.Yalnızdım.Gecenin sessizliği kadar yalnız.Karanlık odamda ayağa kalkıp lambayı yaktım,belki o bana arkadaş olur diye.Ama o odayı aydınlattı benimle arkadaş olmak yerine.Kapattım onu, dünyanın en büyük cezası ile cezalandıramak için: “ Yalnızlıkla.”
Pencereye yaklaştım ve açtım.Odayı kış ayının soğuk rüzgarı kapladı.İşte o zaman dostumu hatırladım.Pencereyi kapattım,giyindim,dışarı çıktım ve denizin yanına gelene kadar yürüdüm.Denizin içine düşmüşcesine parlayan Ayda ordaydı.Çılgıncasına oynaşan yakamozlar her an aklıma denize atlamayı sokabilirdi.Bağırdım:
“Siz küçük mutluluklar,sonsuza değin sürdüğü söylene sevgiler,Çocukları imparator yapan kader nerdesiniz ?”, sonra sırtımı döndüm denize ağladığımı görmesin diye.Sesssizce uzaklaşmak istedim ordan.Çünkü tek arkadaşımın kalbini kırmıştım. ama bu sefer kaçabileceğim bir yer yoktu,döndüm ve özür diledim.Beni affedeceğini biliyordum.Hep öyle yapardı.
Birden onu farkettim.Biraz ilerde sağımda duruyordu.Nerden çıkmıştı bu kadın birdenbire.Kollarını kaldırmış,rüzgarda dalgalanan elbiseleriyle orda öylece duruyordu.Sonra birden kendini denize attı.Yakamozlar kaybolmuş,deniz karanlığa bürünmüştü.Ben mi ne yaptım,onu kurtardım.Su buz gibiydi ve muhtemelen bu yüzden bayılmıştı.Onu kendi evime getirdim.Üst katımda bir doktor vardı ve bu hastaneden daha yakın ve güvenilirdi.Tahminimde haklıydım.Soğuktan ve korkudan bayılmıştı.Doktor yinede bir takım ilaçlar verdi ve gitti.Birşey olursa çağır diyerek.
Yanına oturduğumda ilk defa yüzüne dikkat ettim.O kadar güzeldiki şair olsam dizelerce şiir yazardım ama şu an sorsanız sadece muhteşem diyebilirim.Onun güzelliği gözlerimi kamaştırırken ansızın uyandı.Gözleri yemyeşil bir pencereymiş gibi açılmış hafif korkuyla karışık bana bakıyordu.Bense utanarak:
-Denize atlamıştınız sizi kurtardım.Fikrinizi sormadığım için özür dilerim.Doktor kontrol etti,iyisiniz ama şu ilaçları alın dedim.
İlaçları aldı sonra tekrar uykuya daldı.Uyanması beni mutlu etmişti.Bir sandalye alıp başında beklemeye başladım.Dalmışım.Uyandığımda yatak boştu.Rüya gördüm herhalde diye düşünüyordumki mutfakta sesler duydum.Ordaydı.Ürkek bir kedi yavrusuymuş gibi baktı,sonra:
-Sen uyuyordun ve bende çok açıkmıştım,dedi
Tanrım,kalbim bir martının yavaş yavaş göğe yükselmesi gibi,bilmediği tanımadığı bir yerlere doğru kanat çırpıyordu.
-Banada bıraktığın sürece sorun yok dedim.
Güldü.Adı Denizmiş.Ona başka birşey sormadım çünkü oda herkes gibi hayatımdan çıkıp gidecekti.Nekadar az şey bilirsem onu unutmak okadar kolay olacaktı.Ona üç şart koydum:İstediği kadar kalması,istediğinde gitmesi ve asla somurtmaması.
Onunla herşeyi yaptık.Artık istesemde istemesemde hayatımın bir parçasıydı.Aradan bir ay geçmişti,bir gece odamın kapısı açıldı.Gelen oydu.Yanıma uzandı:
-Soru sormama sırası sende dedi.Bir insan bu kadar mutlu olabilirmiydi tanrım.
Rüya sabah sona ermişti.O yoktu.Ne bir not,nede başka birşey.Girdiği gibi çıkmıştı hayatımdan.Unuturum diye düşündüm.Öyle ya ben yalnız yaşayan biriydim.Ama günler ölüm gibiydi.
Bir gün gazetede onu gördüm.Ünlü Deniz Barışmış meğer.Herşey yenilendi sanki.Onu arayıp seni özledim hemde herşeyden çok özledim demek istedim.Ona sarılıp bir daha bırakmamak,ona dokunmak istedim ama yapamadım.O beni bırakmıştı.İsterse hep burdaydım işte.Gideli 6 ay oldu.Ben hala burdayım;Tek farkla,artık yorgunum.Beynim çalışmayalı,gözlerim görmeyeli çok oldu.Sadece zamanın geçmesini bekliyorum,kulağımda çınlayan tek sözle:Belki
Pencereye yaklaştım ve açtım.Odayı kış ayının soğuk rüzgarı kapladı.İşte o zaman dostumu hatırladım.Pencereyi kapattım,giyindim,dışarı çıktım ve denizin yanına gelene kadar yürüdüm.Denizin içine düşmüşcesine parlayan Ayda ordaydı.Çılgıncasına oynaşan yakamozlar her an aklıma denize atlamayı sokabilirdi.Bağırdım:
“Siz küçük mutluluklar,sonsuza değin sürdüğü söylene sevgiler,Çocukları imparator yapan kader nerdesiniz ?”, sonra sırtımı döndüm denize ağladığımı görmesin diye.Sesssizce uzaklaşmak istedim ordan.Çünkü tek arkadaşımın kalbini kırmıştım. ama bu sefer kaçabileceğim bir yer yoktu,döndüm ve özür diledim.Beni affedeceğini biliyordum.Hep öyle yapardı.
Birden onu farkettim.Biraz ilerde sağımda duruyordu.Nerden çıkmıştı bu kadın birdenbire.Kollarını kaldırmış,rüzgarda dalgalanan elbiseleriyle orda öylece duruyordu.Sonra birden kendini denize attı.Yakamozlar kaybolmuş,deniz karanlığa bürünmüştü.Ben mi ne yaptım,onu kurtardım.Su buz gibiydi ve muhtemelen bu yüzden bayılmıştı.Onu kendi evime getirdim.Üst katımda bir doktor vardı ve bu hastaneden daha yakın ve güvenilirdi.Tahminimde haklıydım.Soğuktan ve korkudan bayılmıştı.Doktor yinede bir takım ilaçlar verdi ve gitti.Birşey olursa çağır diyerek.
Yanına oturduğumda ilk defa yüzüne dikkat ettim.O kadar güzeldiki şair olsam dizelerce şiir yazardım ama şu an sorsanız sadece muhteşem diyebilirim.Onun güzelliği gözlerimi kamaştırırken ansızın uyandı.Gözleri yemyeşil bir pencereymiş gibi açılmış hafif korkuyla karışık bana bakıyordu.Bense utanarak:
-Denize atlamıştınız sizi kurtardım.Fikrinizi sormadığım için özür dilerim.Doktor kontrol etti,iyisiniz ama şu ilaçları alın dedim.
İlaçları aldı sonra tekrar uykuya daldı.Uyanması beni mutlu etmişti.Bir sandalye alıp başında beklemeye başladım.Dalmışım.Uyandığımda yatak boştu.Rüya gördüm herhalde diye düşünüyordumki mutfakta sesler duydum.Ordaydı.Ürkek bir kedi yavrusuymuş gibi baktı,sonra:
-Sen uyuyordun ve bende çok açıkmıştım,dedi
Tanrım,kalbim bir martının yavaş yavaş göğe yükselmesi gibi,bilmediği tanımadığı bir yerlere doğru kanat çırpıyordu.
-Banada bıraktığın sürece sorun yok dedim.
Güldü.Adı Denizmiş.Ona başka birşey sormadım çünkü oda herkes gibi hayatımdan çıkıp gidecekti.Nekadar az şey bilirsem onu unutmak okadar kolay olacaktı.Ona üç şart koydum:İstediği kadar kalması,istediğinde gitmesi ve asla somurtmaması.
Onunla herşeyi yaptık.Artık istesemde istemesemde hayatımın bir parçasıydı.Aradan bir ay geçmişti,bir gece odamın kapısı açıldı.Gelen oydu.Yanıma uzandı:
-Soru sormama sırası sende dedi.Bir insan bu kadar mutlu olabilirmiydi tanrım.
Rüya sabah sona ermişti.O yoktu.Ne bir not,nede başka birşey.Girdiği gibi çıkmıştı hayatımdan.Unuturum diye düşündüm.Öyle ya ben yalnız yaşayan biriydim.Ama günler ölüm gibiydi.
Bir gün gazetede onu gördüm.Ünlü Deniz Barışmış meğer.Herşey yenilendi sanki.Onu arayıp seni özledim hemde herşeyden çok özledim demek istedim.Ona sarılıp bir daha bırakmamak,ona dokunmak istedim ama yapamadım.O beni bırakmıştı.İsterse hep burdaydım işte.Gideli 6 ay oldu.Ben hala burdayım;Tek farkla,artık yorgunum.Beynim çalışmayalı,gözlerim görmeyeli çok oldu.Sadece zamanın geçmesini bekliyorum,kulağımda çınlayan tek sözle:Belki