Kafka
01-30-2006, 23:44
Kar ve Kaplan'ı eleştirmenlerin çoğu beğenmedi. Hayat Güzeldir'in bir çeşit tekrarı olduğunu yazdılar. Bağdat'a gitme sahnelerinin inandırıcılıktan uzak olduğunu, soykırımın komedisi olmayacağı gibi savaşın da olmayacağını, Irak'taki savaşı bir kenara bırakıp bir aşk filmi çektiğini yazıp durdular.
Oysa her yönetmenin bir tarzı var. Nasıl Kusturica'nın absürd tarzını benimseyip sevenler ama nefret edenler de varsa Benigni de öyle bir adam. Şöyle bir beğendiğiniz yönetmenleri düşünün, Tarkovsky'den Tarantino'ya, Chabrol'den Wim Wenders'a, Peter Greenaway'den Jim Jarmusch'a, Fellini'den Lars von Trier'e hepsinin farklı bir tarzı var. Hoşlanıp hoşlanmamak bize kalıyor.
Ben Roberto Benigni'yi seviyorum. Deli doluluğu, aldırmazlıkla duygusallığı birleştirmesi, abartıyla içtenlik arasında gidip gelmesi hoşuma gidiyor. Evet bir aşk filmi kar ve kaplan ama Irak'taki durumun ne kadar içler acısı olduğunu, savaşın kötülüğünü ve anlamsızlığını da gayet güzel göstermiş. Aşkı herşeyden önde tutması onun eleştirilmesi değil övülmesi gereken bir özelliği bence.
Üstelik Bağdat sahnelerindeki tutarsızlıklara, Benigni'nin karısı Nicoletta Braschi ve Jean Reno'nun kötü oyunculuklarına rağmen iyi bir film olmuş. Bunun benim için en önemli kriteri ise sonunun güzel bağlanmış olması. Genellikle en iyi filmlerin bile sonları bir şekilde olmamış hissi veriyor.
Oysa her yönetmenin bir tarzı var. Nasıl Kusturica'nın absürd tarzını benimseyip sevenler ama nefret edenler de varsa Benigni de öyle bir adam. Şöyle bir beğendiğiniz yönetmenleri düşünün, Tarkovsky'den Tarantino'ya, Chabrol'den Wim Wenders'a, Peter Greenaway'den Jim Jarmusch'a, Fellini'den Lars von Trier'e hepsinin farklı bir tarzı var. Hoşlanıp hoşlanmamak bize kalıyor.
Ben Roberto Benigni'yi seviyorum. Deli doluluğu, aldırmazlıkla duygusallığı birleştirmesi, abartıyla içtenlik arasında gidip gelmesi hoşuma gidiyor. Evet bir aşk filmi kar ve kaplan ama Irak'taki durumun ne kadar içler acısı olduğunu, savaşın kötülüğünü ve anlamsızlığını da gayet güzel göstermiş. Aşkı herşeyden önde tutması onun eleştirilmesi değil övülmesi gereken bir özelliği bence.
Üstelik Bağdat sahnelerindeki tutarsızlıklara, Benigni'nin karısı Nicoletta Braschi ve Jean Reno'nun kötü oyunculuklarına rağmen iyi bir film olmuş. Bunun benim için en önemli kriteri ise sonunun güzel bağlanmış olması. Genellikle en iyi filmlerin bile sonları bir şekilde olmamış hissi veriyor.