Yoda
03-25-2005, 23:03
Hermann Hesse;Bozkırkurdu,Giriş:
“Bu arada ruhbilimsel bir açıdan bir gözlemimi belirtmeden geçemeyeceğim. Geçmişini bilmiyorum ama Bozkır kurdunun “iradeyi kırma”yı amaç edinmiş eğitim ve düzen içinde,sevecen ama katı ve aşırı dindar bir aile ve öğretmenlerce yetiştirildiğini düşünmemi doğrulayacak nedenlerim var. Oysa,kişiliği yoketmek ve kırmak için gösterilen çabalar Bozkır kurdunda hiç etkili olmamış;tümü boşa gitmiş.Nedenide Bozkır kurdunun etkiye açık olmayacak denli güçlü,eğilmez,gururlu ve duygusal bir yapıya sahip olması. Bu nedenle sonuçta kişiliğini değiştirecek yerde,ona kendinden nefret etmeyi öğretmişler. Yaşamı boyunca,hayal gücünün tüm dehasını,düşünce zenginliğinin tüm gücü kendine,o masum ve soylu benliğine yöneltmiş. Çünkü sahip olduğu her keskinliği ve eleştiriyi,her kötülüğü ve nefreti her şeyden ve herkesten önce kendisine saplayacak kadar gerçek bir dindar,bir ermiş o. Ötekilere,çevresine gelince,onları sevmek,onlara vermek,onları yaralamamak için yüreklilikle,ciddiyetle didinip durdu. Çünkü ‘karşısındakini sev’ düsturu içine işlemişti,tıpkı kendisine duyduğu nefret gibi ve böylece tüm yaşamı insanın kendini sevmeden karşısındakini sevemeyeceğini,kendinden nefret etmenin en azgın bencillikle aynı anlama geldiğini ve sonuçta her ikisinin de aynı korkunç yalnızlığı ve çaresizliği getirdiğini kanıtlayan bir örnek oldu.”
“Bu arada ruhbilimsel bir açıdan bir gözlemimi belirtmeden geçemeyeceğim. Geçmişini bilmiyorum ama Bozkır kurdunun “iradeyi kırma”yı amaç edinmiş eğitim ve düzen içinde,sevecen ama katı ve aşırı dindar bir aile ve öğretmenlerce yetiştirildiğini düşünmemi doğrulayacak nedenlerim var. Oysa,kişiliği yoketmek ve kırmak için gösterilen çabalar Bozkır kurdunda hiç etkili olmamış;tümü boşa gitmiş.Nedenide Bozkır kurdunun etkiye açık olmayacak denli güçlü,eğilmez,gururlu ve duygusal bir yapıya sahip olması. Bu nedenle sonuçta kişiliğini değiştirecek yerde,ona kendinden nefret etmeyi öğretmişler. Yaşamı boyunca,hayal gücünün tüm dehasını,düşünce zenginliğinin tüm gücü kendine,o masum ve soylu benliğine yöneltmiş. Çünkü sahip olduğu her keskinliği ve eleştiriyi,her kötülüğü ve nefreti her şeyden ve herkesten önce kendisine saplayacak kadar gerçek bir dindar,bir ermiş o. Ötekilere,çevresine gelince,onları sevmek,onlara vermek,onları yaralamamak için yüreklilikle,ciddiyetle didinip durdu. Çünkü ‘karşısındakini sev’ düsturu içine işlemişti,tıpkı kendisine duyduğu nefret gibi ve böylece tüm yaşamı insanın kendini sevmeden karşısındakini sevemeyeceğini,kendinden nefret etmenin en azgın bencillikle aynı anlama geldiğini ve sonuçta her ikisinin de aynı korkunç yalnızlığı ve çaresizliği getirdiğini kanıtlayan bir örnek oldu.”